Vandaag 09/05/2019 was ik voor zaken in Nederland, waarbij ik een belangrijk besluit moest nemen en ik een goed gesprek heb gehad.
Waarbij ik geloof in een goede samenwerking met het bedrijf omdat het bedrijf al jaren zeer stabiel op de markt staat.
Gister plaatste ik ook een bericht op mijn tijdlijn dat ik in regio Amsterdam (NL) te vinden ben en wie er na mijn afspraak zou willen '' chillen'' of rondhangen in hartje centrum Amsterdam.
Uiteindelijk reageerde er een paar jongens die ik van vroeger relatief goed kende,
ik wil ze niet direct (goede) vrienden noemen maar wij kwamen vroeger toch best wel overheen.
Eenmaal in hartje Amsterdam (NL) aangekomen bleef er maar door mijn hoofd heen spoken '' ik ben weer thuis'' waarschijnlijk was het een combinatie van het goede weer, de gezellige sfeer en de mensen van vroeger '' het voelde net als toen'' alsof ik al jaren weg ben uit Nederland terwijl in feite ik pas sinds 01/09/2018 in Belgie woon, het zal ook wel een stukje heimwee zijn.
Ik ben zelf niet zo een jongen die vaak en graag praat over zijn gevoel, meestal lach ik het wel weg als mensen mij iets vragen waar ik liever niet eerlijk over ben, maar ik kon het niet.
Ik vertelde ze dat ik al sinds dag 1 moest knokken voor een rijksregister nummer zodat ik überhaupt belasting kon betalen aan Belgie en dat ik mijzelf kon inschrijven in Sint-Niklaas ( BE ) dat ik verdomme veel moeite moet doen om het rijks register nummer te behouden en dat ik nog steeds geen vreemdelingen kaart in bezit heb, dus dat ik voor Belgie nog steeds een vreemdeling ben.
Ik vertelde ze dat ik gister alweer met mijn '' swapfiets '' in de trambaan beland was en dat het dit keer een minder leuke afloop had, dat ik door de gladde rails en het remmen letterlijk voor over viel met mijn fiets, verkeerd beland was op mijn enkel waardoor hij nu dik staat en mijn linker rem en mijn voorwiel een klein beetje krom zijn.
Ze vroegen mij of ik naar de huisarts was gegaan, natuurlijk ben ik naar een dokter in de buurt gegaan, waar jij 10 euro aan moet betalen, de rest betaald de ziekenkas of zoals ze in Nederland zouden zeggen zorgverzekering.
Ik vertelde ze dat de dokter heeft gezegd dat ik 1 a 2 weken met mijn voet omhoog moet gaan zitten en deze niet teveel mag overbelasten, maar dat ik tegen de dokter heb gezegd niet werken is geen geld, waarop de huisarts mijn ziekenkas belde en nagevraagd heeft of ik recht heb op ziekengeld waarop mijn ziekenkas antwoorde '' Meneer Bax moet de aankomende 5 jaar onafhankelijk zijn als wij meneer Bax ziekengeld gaan geven dan is het advies aan vreemdelingen zaken Brussel zeer waarschijnlijk Negatief'' met andere woorden dan zou Belgie een notitie maken dat ik een '' financiële'' vreemdeling ben en dan moet ik het land verlaten.
Ik vertelde ze over mijn onderbuurman, De Decker van Riet en alles wat jullie ook in mijn overige blogs kunnen lezen en op dat moment was ik even gebroken.
''Ik was heel open over mijn gevoel tegen hun, omdat ik wist dat hun oprecht er echt wel naar wilde luisteren en ik ze kan vertrouwen''
Ik vertelde ze dat ik op dit moment 2 jobs heb, een job fulltime/parttime bij de beenhouwer in Sint-Niklaas en de ander als Congierge in de avond uren, dat ik ooit thuis kom van mijn werk bij de Beenhouwer, in slaap val op de zetel en vervolgens in de avond uren weer aan het werk ga als vrijwillig congierge (met een kleine vergoeding), daarna weer een paar uur slaap en dan begint de cirkel weer opnieuw.
Zou ik een van de 2 jobs verliezen en er zou geen vervangende job komen binnen 2 maanden dan is het advies '' Negatief '' en sturen ze mij terug naar Nederland.
Ik sprak over mijn gevoel dat soms de strijd best zwaar is met de Belgische overheid om als Europeaan te mogen blijven in een Europees land en dat ene koortje wat ik vast heb gewoon los zou willen laten, om vervolgens toe te zien wat er dan zou gebeuren.
''Maar ik kan het niet .. ik heb voor dit alles veel op moeten geven'' en al heel veel gegeven en hoewel mijn Nederlandse vrienden niet bij mij in Belgie wonen, heb ik ook Belgische vrienden die nu bij mij om de hoek wonen.
Toen ik ze zei dat ik af en toe het gevoel heb dat ik gewoon wel eens lekker zou willen schreeuwen alle druk en stress die mensen (en de Belgische overheid) mij bezorgt gewoon van mij af zou willen schreeuwen namen ze mij mee naar het pleintje in Amsterdam (het pleintje bij madam, rijksmusea en waar al die straat artiesten stonden)
en ze zeiden tegen mij ''awel schreeuw zo hard als je kan '' waarop ik reageerde '' doe is effe normaal man gap, ik ga hier toch niet lopen schreeuwen?'' waarop de jongens begonnen te schreeuwen en zeiden ''Nou Calvin, Doe eens lekker mee '' stonden wij daar met zijn alle te schreeuwen, wat moeten die mensen wel niet gedacht hebben?
maar het gaf wel zoals verwacht even opluchting, lucht en de rest van de dag kon ik erom blijven lachen, er was zelfs een vrouw die 10 eurocent naar ons gooide ..
Uiteindelijk moest ik ook weer door want ik kon niet tot laat in Amsterdam blijven, dus ik wilde de trein pakken en de jongens besloten uiteindelijk mee te gaan tot Rotterdam, dus ook daar weer de trein uitgestapt, weer even wat gedronken ( niet geschreeuwd) er was een formule 1 shop van Max Verstappen, omdat ik wist dat mijn vader daar graag naar kijkt ben ik hem een Cadeau gaan halen ( ik ga niet schrijven wat ik gehaald heb want ik weet dat hun mijn blogs ook lezen.. dan is de verrassing weg), was in elk geval goed geprijsd voor het geen wat ik gekocht heb ( maar geld boeit niet als iets uit het hart komt). Toen ik terug ging naar Rotterdam Centraal haalde de jongens voor mij ook een cadeau uit hun rugzak een Amerikaans kenteken met een geprinte foto van '' de wallen '' met de tekst '' Amsterdam '' erop blijkbaar is een van hen dat stiekem gaan halen op het centraal station. Amsterdam blijft een mooie stad, ik heb er tot heden goede herinneringen aan, ik ben daar zelfs vroeger gaan overnachten op een '' botel'' een hotel boot aangemeerd aan het water vlakbij Amsterdam Centraal, soort titanic maar deze vaart niet meer. Eenmaal thuis aangekomen in Antwerpen, voelde het alsof het jaren geleden was dat wat ik jullie net vertelde en alsof het dagelijks leven gewoon zonder mij was verder gegaan. Antwerpen blijft ook een hele mooie stad en oprecht Antwerpen veranderd mensen en alles wat ik hier mee maak in Antwerpen het maakt mij oprecht een beter mens, eenmaal dat ik hier ''echt moet vechten voor wat ik wil'' leert mij ook dat het leven je niet gegeven wordt, de jongens hebben mij wel geleerd ogen toe en als je wil schreeuwen .. schreeuw alles van je af, kop omhoog en wat andere van je denken is jou aandacht niet waard. Ik wil jullie wel toch nog even bedanken voor alle support op mijn blogs, de lieve berichten, dat jullie de moeite doen om mijn blogs te lezen, doet mij echt goed! Groetjes uit Belgie, Toverhoed
Comments